De taalgebruiker kan de belangrijkste punten begrijpen uit duidelijke standaardteksten over vertrouwde zaken die regelmatig voorkomen op het werk, op school en in de vrije tijd. Hij/zij kan zich redden in de meeste situaties die kunnen optreden tijdens het reizen in gebieden waar de betreffende taal wordt gesproken. De taalgebruiker kan verder een eenvoudige lopende tekst produceren over onderwerpen die vertrouwd zijn of van persoonlijk belang. Hij/zij kan een beschrijving geven van ervaringen en gebeurtenissen, dromen, verwachtingen en ambities en kan kort redenen en verklaringen geven voor meningen en plannen.

Na B1 komt B2, gevolgd door C1 en C2 – het niveau van een hoog opgeleide near-native speaker. Puur ter info: in Nederland komt 60% van de bevolking niet verder dan taalniveau B1.

(Wie meer info wil over die taalniveaus, moet hier maar eens gaan kijken.)

Ik voel me toch een beetje in een zwart gat vallen. Geen files en bijhorende stress meer op donderdag, geen huiswerk meer op vrijdag, geen blokplanning meer opmaken. Wel rustig rondkijken naar verdere mogelijkheden, Noorse radio blijven streamen, boeken blijven lezen in het Noors (er staan er nog drie in de kast en tegen dat die uit zijn, zitten we hopelijk opnieuw eventjes in het hoge noorden).

‘t Is vakantie. Ik heb het verdiend. Mijn huisgenoten hebben het verdiend. Nå tar vi det med ro.

Op NRK, de Noorse VRT, hadden twee creatieve zielen een tijd geleden het idee “en wat als we het traject van de Hurtigruten een keertje filmden?”. In het verleden hadden ze al eens een camera op een trein gebonden en zo het traject tussen Bergen en Oslo gefilmd – wat 12 uur leuke tv opleverde. Maar nu moest het dus langer én beter. 134 uur beeld en klank, van Bergen tot Kirkenes. Van op de boot, van naast de boot, van aan land. Een heel Noorwegen (en bij uitbreiding ook de rest van de wereld) keek mee. Leefde mee. En sliep veel te weinig.

Wie het gemist heeft, kan alles nog eens bekijken via deze link. Bij “nedlasting” (rechts onderaan) kan je de aparte torrents downloaden. Wie 134 uur achter zijn pc wil zitten, kan rechts bovenaan op de “play” knop drukken. Veel kijkplezier!

Oh ja, de Zweden hebben al laten weten iets gelijkaardigs te willen doen. Ben benieuwd!

“Dette er ikke en historie om Bergen. Dette er om mine opplevelser som norskstudent i Bergen.

Ei uke i Norge og ikke snakket et eneste ord på engelsk … vi klarte det!”

Wie het na het raadplegen van Google Translate nog niet begrijpt, mag altijd een seintje geven.

Voor de laatste keer genieten we van het uitgebreide ontbijt dat de jeugdherberg aanbiedt. Toast, knäckebröd, joghourt, drie soorten granen, drie soorten confituur, 5 soorten vleesbeleg, 2 soorten kaas (mét brunost!), vers gekookte eitjes, vier soorten haringbereidingen, “kaviar”, melk, kakao, thee, koffie en fruitsap. Burps.

Wie het vraagt en er voor betaalt mag al dat lekkers in een lunchzak steken. Wie het niet vraagt, niet betaalt en betrapt wordt, krijgt stevig op zijn donder, zo zien we.

Na het ontbijt is het tijd voor het laatste partijtje voetbal en daarna laten we de jeugdherberg achter ons.

We stoppen bij het eerste benzinestation dat we tegenkomen. De scène die daarna volgt is op z’n zachtst gezegd hilarisch.

We hebben er geen idee van aan welke kant van de wagen onze benzinetank zit, maar als bij wonder stoppen we aan een pomp die aan de goede kant staat. Joeri gaat op zoek naar een automaat, maar kan er niet meteen één vinden.
Blijkt dat we aan een pomp staan waar je enkel cash kan betalen.
Dat willen we niet en dus rijden we door naar de volgende pomp. Joeri gaat naar de automaat, steekt zijn kaart er in, volgt de te volgen procedure, komt terug bij de wagen, draait de dop van de tank en stelt dan vast dat we helemaal niet met een diesel rijden!
Dus hop. Dop er terug op, instappen en naar de volgende pomp.
Wederom uitstappen, naar de automaat lopen, kaart er in steken en de automaat die tilt slaat. Want daarnet stak diezelfde kaart in diezelfde automaat en wilden we diesel tanken. Maar er is niet getankt. Dus moeten we eerst diesel tanken, volgens de computerlogica. Maar dat gaat niet, want we rijden niet met een diesel.
Op zo’n momenten is het goed om vrouwlief (of toch op zijn minst haar bankkaart) in de buurt te hebben. Gezwind geeft Elke haar bankkaart af, om ze meteen daarna terug af te pakken want Joeri kent de code niet.
Lang verhaal kort: de wagen verlaat het benzinestation met een volle tank.

Het verdere parcours naar de luchthaven verloopt vlekkeloos.

Bij de autoverhuur is niemand aanwezig en dus gooien we de sleutel maar in de brievenbus. Gelukkig staat het raam open, zodat we de kinderstoel op het bureau van de medewerker van dienst kunnen leggen. Op ons papier schrijven we braaf dat er iets mis is met de “hattehylle”, de hoedenplank. Die valt constant naar beneden bij het openen van de koffer. (Nog een dikke pluim voor Joeri dat hij de correcte benaming heeft weten te vinden, want zonder woordenboek was dat verre van eenvoudig.)

We drukken onze tickets af, checken onze bagage in en gaan op zoek naar gate 21A. Onderweg koopt Elke nog 2 boeken bij (plaats zat in de handbagage) en eten we een lekkere hotdog.

Tijdens onze eerste vlucht zitten we helemaal achteraan het vliegtuig. Joeri krijgt deze keer de eer en het genoegen naast Ärlis te mogen zitten. Elke kan zich dus anderhalf uur verdiepen in haar Noorse boek. Heel verwarrend als de Duitstalig stewardess dan komt vragen of je iets wil drinken…

Er zit deze keer veel minder tijd tussen onze twee vluchten, wat maakt dat we om 12.40 uur in Bergen vertrekken en om 17.00 uur klaar zijn om vanuit Brussel met TaxiBommaBus naar huis te rijden.

Bij thuiskomst zien we dat de paashaas ook hier is langsgeweest. Smeltende eieren liggen over de living verspreid. Ärlis is wederom zeer blij.

De rest van de dag is tamelijk vaag voor Elke. Ze sorteert de was, haalt frieten van de frituur, valt in slaap in de zetel. “Trøtt” heet dat op z’n Noors. Moe… en tevreden na een mooie reis.

In de Bunnpriss aan de overkant van de straat slaan we alvast de benodigdheden voor het avondeten in. Elke kan het niet laten om een paar pakjes gelé voor thuis mee te nemen (van die felgekleurde blubberpudding) en ook Lofoten-vissoep-in-een-zakje mag zich op een tochtje richting België voorbereiden. We lokken Ärlis weg van de kassa zodat we nog snel wat paassnoep kunnen kopen en klaar is kees. Laat de paashaas maar komen vannacht!

In het reisverslag komt ook dat dit de dag is waarop Joeri vaststelt dat zijn loopschoenen letterlijk uit mekaar zijn gevallen. Ze verdwijnen na een uitgebreide fotosessie in de restafvalbak van de jeugdherberg.

Omdat een mens nooit genoeg kan weten, rijden we naar VilVite, “et opplevelses- og læringssenter for teknologi, naturvitenskap og realfag”. Wat zich laat vertalen als “het Noorse Technopolis; iets kleiner maar zeker zo leuk”. Voetbal spelen met luchtdruk, rolstoeldansen, computermannetjes eten geven, zelf animatiefilmpjes maken… het kan er allemaal.

Slimmer dan ooit tevoren keren we terug naar de jeugdherberg. Terwijl Joeri en Ärlis buiten gaan voetballen, ontfermt Elke zich over de koffers die terug volgestouwd moeten worden. De dikke jassen gaan er eerst in. In Bergen hebben we ze amper nodig gehad en volgens de thuisblijvers wacht ons een brandende 29° in België. Weg ermee dus, zo ver mogelijk.

Avondeten doen we opnieuw buiten, op het terras van de jeugdherberg. We kijken rond of we de paashaas in de buurt al zien rondhuppelen, maar helaas.

Het geweldige uitzicht op de kabelliftjes van de Ulriken, het zicht op de stad vanuit de ontbijtzaal en de supervriendelijke medewerkers maken veel goed, maar een zere rug… een mens zou er bijna heimwee van krijgen.

Maar niet getreurd, want we hebben weer een leuke dag voor de boeg. We hebben genoeg van de stad en trekken “naar den buiten”. Landinwaarts dus. Over onze teerbeminde rijksweg 7.

En ook dit wisten we: rond Pasen is het op rijksweg 7 file. Stadsmensen die de bergen in trekken om te gaan skiën, of weer naar huis rijden. Je zou denken dat er zo laat op het seizoen nog amper sneeuw ligt, maar dat is buiten de Hardangervidda gerekend.

Op een half uurtje rijden stoppen we voor de eerste keer bij een waterval die uitnodigt om dichterbij te komen. Het vraagt een hele klimpartij, tot groot genoegen van berggeitje Ärlis.

Even later zitten we in de sneeuw. Overal zien we geparkeerde auto’s, skiërs, mensen die zitten te zonnen. Inderdaad, in badpak of in bikini bij 15°. Dat is niet gek. Dat hoort zo!

We rijden door en laten de sneeuw achter ons. Op ons programma staat een bezoek aan de Steinsdalsfossen in de buurt van Norheimsund. De waterval is 50 meter hoog, wat op zich niet zo speciaal is. Wel leuk, is dat je achter de waterval door kan wandelen. Je wordt wel lekker nat, maar op een warme dag als deze kan dat helemaal geen kwaad.

Op de terugweg stoppen we bij de Fossenbratten, een waterval van 80 meter hoog. We gaan tot aan de voet van de waterval en worden kletsnat. Ärlis schatert het uit en spurt terug de berg op, naar drogere oorden.

We rijden door en stoppen bij een benzinestation om een ijsje te kopen – Ärlis krijgt een aardbei-ijs en Elke geniet van een vanille-ijs met drop.

‘s Avonds eten we in Nesttun (Fana) bij Peppes Pizza. Het is de eerste keer dat we in deze keten eten en het valt reuze mee. Ärlis kiest een kinderlasagna en krijgt er een Lego-speelgoedje bovenop. Elke kiest voor een pikante pizza, met hoofdletter P. Joeri gaat voor een pizza met snippers biefstuk, frietjes en bearnaisesaus. En het is nog lekker ook!

Omdat de weerman regen heeft voorspeld, besluiten we naar het Akvariet te rijden. Absoluut niet te vergelijken met het aquarium van Ålesund, maar wie daar ooit is geweest, weet dat dat moeilijk te overtreffen is.

We zijn net op tijd om een uitleg over de “knuffeldieren” mee te pikken. Zeesterren, krabben en zee-egels, ze mogen allemaal uit de bak genomen worden. Ärlis heeft even tijd nodig om aan de gedachte te wennen, maar eens ze het eerste beestje te pakken heeft, is ze niet meer bij de bak weg te slaan.

De volgende uren brengen we door in het goede gezelschap van een enorme hoeveelheid vissen, pinguïns, zeehonden en andere waterbeesten.

‘s Middags eten we eindelijk een échte Noorse wafel en een kaneelkoek. Lekkeuhr!

Daarna begint onze zoektocht naar een warenhuis dat vandaag niet gesloten is. We doorkruisen letterlijk de hele stad, maar staan overal voor gesloten deuren. We zien aan de Vismarkt wel een 7-Eleven, maar daar hebben ze alleen meer voorverpakte knakworsten en geen groentjes of brood.

Als laatste wanhoopsdaad besluiten we het advies van de VVV in te roepen. En jawel hoor, daar kennen ze een winkel die vandaag open is. Om de hoek nogwel. Dezelfde winkel waar we gisteren ons ijsje kochten nogwel. Super!

Omdat het nog vroeg op de middag is en de voorspelde regen nog steeds niet uit de lucht is komen vallen, rijden we nog even langs de “heropgebouwde” stavkirke van Fantoft. En zoals de meeste Noorse kerken heeft ook deze een leuke geschiedenis.
Oorspronkelijk, zo rond 1150, stond de kerk in Fortun (in vogelvlucht iets meer dan 200 kilometer van de huidige plaats). Toen de kerk – zoals de meeste stavkirken in de 19e eeuw – met afbraak bedreigd werd, werd ze in Fantoft heropgebouwd.
Maar daarmee is het verhaal niet gedaan. In 1992 brandde de kerk volledig af. Meteen werd besloten tot de heropbouw. In 1997 was de klus geklaard. Mét alarm en hekwerken rond de kerk.

‘s Avonds valt dan eindelijk de beloofde regen. Veel last hebben we er niet van, want het is toch stilaan tijd om onze pasta op te eten.

We blijken een chauffeur met humor te hebben, want omdat we Noors spreken zouden we niet voor Ärlis moeten betalen. Huh? (Het ware verhaal komen we trouwens niet te weten. Wanneer we ‘s avonds naar huis rijden, kijkt de chauffeur naar Ärlis om dan vast te stellen dat lachende meisjes niet moeten betalen.)

Onze eerste stopplaats is Galleriet, een winkelgaanderij waar een tentoonstelling over de fjorden zou zijn. Zo stond het toch op internet. Maar in de gaanderij zelf weet niemand iets van een tentoonstelling af.

We besluiten naar de Vismarkt af te zakken en nemen ons voor om later op de dag nog een keer terug te komen op Norli – een boekhandel – leeg te roven.

Op de Vismarkt zien we weinig vis en veel toeristenspullen. Toch wel een beetje een teleurstelling.

Gelukkig maakt het zicht op Bryggen veel goed. Genietend van een stralend zonnetje struinen we langs de kade. Het duurt niet lang of we worden aangesproken door een zeeman-op-rust, die in de oorlog nog in onze contreien heeft gezeten. Hij raadt ons aan om zeker verder te lopen tot aan de Håkonshallen.

De grote zaal zelf is tijdens de paasdagen dicht en de Rosenkrantz Torn is momenteel gesloten voor onderhoud, maar de rest van de oude vestiging is zeker een bezoekje waard. Ärlis beschiet nietsvermoedende voorbijgangers met luchtkanonskogels en Elke beschiet alles en iedereen met haar fototoestel.

In de namiddag bezoeken we het Hanseatisk Museum – een woning uit de tijd van de Hanzen. In het museum liggen drie papieren paaseieren met vragen verstopt, die we moeten proberen op de lossen. Ärlis gaat enthousiast op zoek en een uurtje later mag ze haar prijs in ontvangst nemen; een paar lekkere snoepjes en een kleurplaat.

Daarna trekken we naar Fløyen, waar we de trein/tram/lift naar de top nemen (320 meter). Omdat het zo’n lekker weer is, besluiten we te voet terug naar beneden te wandelen. Wat we na een tijdje in onze benen en tenen voelen. We belonen onszelf dan ook met een lekker ijsje.

Op de terugweg naar de bushalte koopt Elke vier Noorse boeken van haar favoriete auteurs. Het volgende bezoekje aan de bib van Berendrecht zal vermoedelijk nog even op zich laten wachten.

De dag afsluiten doen we in het speeltuintje naast de jeugdherberg. In de loop van de dag hebben we een kleine voetbal gekocht en die moet dringend uitgetest worden! Ook het slingertouw achter de jeugdherberg wordt uitvoerig getest en goedgekeurd.

Elke heeft dan weer zin in nog wat Noorse dialoogjes en trekt naar de receptie. Daar hoopt ze te weten te komen waar de dichtstbijzijnde geldautomaat is én moet ze nog een parkeerticket te pakken krijgen. Beide missies slagen, al moet er wel regelmatig iets herhaald worden. “Unnskyld, kan du gjenta?” is met stip de meest gestelde vraag tijdens ons verblijf in Bergen.

We trekken naar Osterøy, een eiland ten noordoosten van Bergen. We plannen de heenweg via de brug, maar onze GPS loodst ons naar de aanlegsteiger van de ferry. Niet getreurd, één van de locals wil ons wel entertainen. De man heeft net een zeester gevangen en gaat gewillig op de foto. Even later heeft hij een zware vis aan de haak, maar helaas verliest hij zijn buit na een zeer spannend gevecht.

Op Osterøy brengen we eerst een bezoek aan de kerk van Hamre. Vroeger stond hier een stavkirke, maar die heeft de tand des tijds niet doorstaan.

‘s Middags picknicken we aan het Osterøy museum – het lokale Bokrijk. Na een korte toer in het museumgebouw trekken we naar buiten om daar de geschiedenis van Osterøy te bestuderen. We krijgen een privé-rondleiding, met de verwittiging dat de huisjes de hele winter afgesloten waren en dus nogal stoffig kunnen zijn. Het blijkt heel goed mee te vallen. Onze kennis van het Noors wordt dan weer wel op de proef gesteld, want onze gids spreekt Nynorsk en wij – min of meer – Bokmål. Maar dat wisten we voor we naar Bergen vertrokken en daar doen we dus niet moeilijk over. Onze gids trouwens ook niet.

Na een boeiende uitleg trekken we – via de brug – terug richting jeugdherberg. We besluiten Ärlis nog een beetje aktie te gunnen en kopen tickets voor de kabelliftjes van de Ulriken.

Op 643 meter hoogte komen onze dikke jassen eindelijk van pas. Boven staat een stevig windje én ligt er op sommige plaatsen nog sneeuw. Ärlis begint er meteen in te spelen.

We nemen de lift terug naar beneden, duiken de keuken van de jeugdherberg in en genieten van een mooie avond.

Onze oplossing van bovenstaand vraagstuk was “we vragen Taxi Opa ons om acht uur te komen ophalen”. Helaas leidde deze oplossing tot een nieuwe vraag, namelijk “hoe brengen we de komende uren op de luchthaven van Zaventem door?”.

Mensen observeren, winkels bekijken, de toiletten bezoeken. Vaststellen dat Bart Peeters alomtegenwoordig is. Zelfs op de luchthaven van Zaventem kom je de man tegen.

Rolband op, rolband af, gate zoeken en vliegtuig op. Jean-Luc Dehaene passeren. Doorlopen naar Economy. Handbagage wegsteken en plaatsnemen. Ärlis uitleggen hoe het er in de vliegtuig aan toe gaat want ja, vandaag vliegt ze voor de eerste keer.
(Gelukkig kan ze zich wat groot houden door te zeggen dat ze mama wel zal vasthouden tijdens het opstijgen en landen. Want mama heeft vliegangst, het arme schaap.)

Nog niet deftig opgestegen en alweer landen in Frankfurt. Eten zoeken en wachten, heel lang wachten.

Ärlis is haar zenuwen duidelijk de baas wanneer we op het vliegtuig richting Bergen stappen. Ze maakt grapjes over het feit dat ze de vleugels zijn vergeten (we zitten nu voor de vleugel in plaats van er achter), dat de stoelen omgedraaid staan (het vliegtuig vertrekt achteruit rijdend aan de gate) en roept heel het vliegtuig bij mekaar wanneer we voorbij DB Schenker Frankfurt taxiën.

Een paar uur later zetten we voet op Noorse grond en schakelen we van Duits over op Noors. En stralende zon schijnt over Bergen – een mooi contrast met de eeuwige sneeuw die we net nog op de Hardangervidda zagen. Een mooi contrast ook met de winterjassen die we bij hebben.

Onze eerste Noorse dialoog voeren we met de man van de autoverhuurdienst. Even later hebben we de autosleutel in de hand en kunnen we de bagage in de auto laden.

Onze tweede Noorse dialoog voeren we bij McDonalds (een mens moet tenslotte ergens eten) en onze derde dialoog is weggelegd voor de medewerkster van jeugdherberg Montana. Zoals de naam al doet vermoeden, ligt die op één van de zeven bergen rond Bergen.

We installeren ons op onze kamer en besluiten nog een wandelingetje in de buurt te doen. Zo ontdekken we dat er in Bergen duivenmelkers zijn en dat we te voet naar de top van de Ulriken (643 meter) kunnen. We besluiten redelijk snel dat dit toch een fameuze klim is en laten de berg voor wat hij is. Die kan tenslotte ook overwonnen worden met de kabelliftjes…