Volgens het boekje

Ärlis wekt ons met een welgemeende “joepie!” wanneer ze ziet dat de paashaas ‘s nachts op bezoek is geweest. Veel heeft hij niet gebracht; het brave beest heeft er duidelijk rekening mee gehouden dat alles nog bij in de koffers moet.

Voor de laatste keer genieten we van het uitgebreide ontbijt dat de jeugdherberg aanbiedt. Toast, knäckebröd, joghourt, drie soorten granen, drie soorten confituur, 5 soorten vleesbeleg, 2 soorten kaas (mét brunost!), vers gekookte eitjes, vier soorten haringbereidingen, “kaviar”, melk, kakao, thee, koffie en fruitsap. Burps.

Wie het vraagt en er voor betaalt mag al dat lekkers in een lunchzak steken. Wie het niet vraagt, niet betaalt en betrapt wordt, krijgt stevig op zijn donder, zo zien we.

Na het ontbijt is het tijd voor het laatste partijtje voetbal en daarna laten we de jeugdherberg achter ons.

We stoppen bij het eerste benzinestation dat we tegenkomen. De scène die daarna volgt is op z’n zachtst gezegd hilarisch.

We hebben er geen idee van aan welke kant van de wagen onze benzinetank zit, maar als bij wonder stoppen we aan een pomp die aan de goede kant staat. Joeri gaat op zoek naar een automaat, maar kan er niet meteen één vinden.
Blijkt dat we aan een pomp staan waar je enkel cash kan betalen.
Dat willen we niet en dus rijden we door naar de volgende pomp. Joeri gaat naar de automaat, steekt zijn kaart er in, volgt de te volgen procedure, komt terug bij de wagen, draait de dop van de tank en stelt dan vast dat we helemaal niet met een diesel rijden!
Dus hop. Dop er terug op, instappen en naar de volgende pomp.
Wederom uitstappen, naar de automaat lopen, kaart er in steken en de automaat die tilt slaat. Want daarnet stak diezelfde kaart in diezelfde automaat en wilden we diesel tanken. Maar er is niet getankt. Dus moeten we eerst diesel tanken, volgens de computerlogica. Maar dat gaat niet, want we rijden niet met een diesel.
Op zo’n momenten is het goed om vrouwlief (of toch op zijn minst haar bankkaart) in de buurt te hebben. Gezwind geeft Elke haar bankkaart af, om ze meteen daarna terug af te pakken want Joeri kent de code niet.
Lang verhaal kort: de wagen verlaat het benzinestation met een volle tank.

Het verdere parcours naar de luchthaven verloopt vlekkeloos.

Bij de autoverhuur is niemand aanwezig en dus gooien we de sleutel maar in de brievenbus. Gelukkig staat het raam open, zodat we de kinderstoel op het bureau van de medewerker van dienst kunnen leggen. Op ons papier schrijven we braaf dat er iets mis is met de “hattehylle”, de hoedenplank. Die valt constant naar beneden bij het openen van de koffer. (Nog een dikke pluim voor Joeri dat hij de correcte benaming heeft weten te vinden, want zonder woordenboek was dat verre van eenvoudig.)

We drukken onze tickets af, checken onze bagage in en gaan op zoek naar gate 21A. Onderweg koopt Elke nog 2 boeken bij (plaats zat in de handbagage) en eten we een lekkere hotdog.

Tijdens onze eerste vlucht zitten we helemaal achteraan het vliegtuig. Joeri krijgt deze keer de eer en het genoegen naast Ärlis te mogen zitten. Elke kan zich dus anderhalf uur verdiepen in haar Noorse boek. Heel verwarrend als de Duitstalig stewardess dan komt vragen of je iets wil drinken…

Er zit deze keer veel minder tijd tussen onze twee vluchten, wat maakt dat we om 12.40 uur in Bergen vertrekken en om 17.00 uur klaar zijn om vanuit Brussel met TaxiBommaBus naar huis te rijden.

Bij thuiskomst zien we dat de paashaas ook hier is langsgeweest. Smeltende eieren liggen over de living verspreid. Ärlis is wederom zeer blij.

De rest van de dag is tamelijk vaag voor Elke. Ze sorteert de was, haalt frieten van de frituur, valt in slaap in de zetel. “Trøtt” heet dat op z’n Noors. Moe… en tevreden na een mooie reis.