Elke en Joeri komen als twee kreupelen uit hun bed. Ons verblijf in Bergen is fantastisch, maar de bedden zijn ronduit slecht. We zouden nog kunnen klagen over de gordijnen die te veel licht binnen laten, over de kasten die geen leggers hebben, over het gebrek aan ruimte, maar in feite valt alles in het niets bij de slechte matrassen.
Het geweldige uitzicht op de kabelliftjes van de Ulriken, het zicht op de stad vanuit de ontbijtzaal en de supervriendelijke medewerkers maken veel goed, maar een zere rug… een mens zou er bijna heimwee van krijgen.
Maar niet getreurd, want we hebben weer een leuke dag voor de boeg. We hebben genoeg van de stad en trekken “naar den buiten”. Landinwaarts dus. Over onze teerbeminde rijksweg 7.
En ook dit wisten we: rond Pasen is het op rijksweg 7 file. Stadsmensen die de bergen in trekken om te gaan skiën, of weer naar huis rijden. Je zou denken dat er zo laat op het seizoen nog amper sneeuw ligt, maar dat is buiten de Hardangervidda gerekend.
Op een half uurtje rijden stoppen we voor de eerste keer bij een waterval die uitnodigt om dichterbij te komen. Het vraagt een hele klimpartij, tot groot genoegen van berggeitje Ärlis.
Even later zitten we in de sneeuw. Overal zien we geparkeerde auto’s, skiërs, mensen die zitten te zonnen. Inderdaad, in badpak of in bikini bij 15°. Dat is niet gek. Dat hoort zo!
We rijden door en laten de sneeuw achter ons. Op ons programma staat een bezoek aan de Steinsdalsfossen in de buurt van Norheimsund. De waterval is 50 meter hoog, wat op zich niet zo speciaal is. Wel leuk, is dat je achter de waterval door kan wandelen. Je wordt wel lekker nat, maar op een warme dag als deze kan dat helemaal geen kwaad.
Op de terugweg stoppen we bij de Fossenbratten, een waterval van 80 meter hoog. We gaan tot aan de voet van de waterval en worden kletsnat. Ärlis schatert het uit en spurt terug de berg op, naar drogere oorden.
We rijden door en stoppen bij een benzinestation om een ijsje te kopen – Ärlis krijgt een aardbei-ijs en Elke geniet van een vanille-ijs met drop.
‘s Avonds eten we in Nesttun (Fana) bij Peppes Pizza. Het is de eerste keer dat we in deze keten eten en het valt reuze mee. Ärlis kiest een kinderlasagna en krijgt er een Lego-speelgoedje bovenop. Elke kiest voor een pikante pizza, met hoofdletter P. Joeri gaat voor een pizza met snippers biefstuk, frietjes en bearnaisesaus. En het is nog lekker ook!
