We wisten het hadden het moeten weten: op Witte Donderdag en Goede Vrijdag valt het dagelijks leven stil in Noorwegen. En dan is stil nog een eufemisme. De binnenstad van Bergen, gisteren nog een vrij bruisend gebeuren, ligt er vandaag doods bij. Winkels zijn dicht, musea zijn dicht, de bussen rijden op feestdagdienst.
Omdat de weerman regen heeft voorspeld, besluiten we naar het Akvariet te rijden. Absoluut niet te vergelijken met het aquarium van Ålesund, maar wie daar ooit is geweest, weet dat dat moeilijk te overtreffen is.
We zijn net op tijd om een uitleg over de “knuffeldieren” mee te pikken. Zeesterren, krabben en zee-egels, ze mogen allemaal uit de bak genomen worden. Ärlis heeft even tijd nodig om aan de gedachte te wennen, maar eens ze het eerste beestje te pakken heeft, is ze niet meer bij de bak weg te slaan.
De volgende uren brengen we door in het goede gezelschap van een enorme hoeveelheid vissen, pinguïns, zeehonden en andere waterbeesten.
‘s Middags eten we eindelijk een échte Noorse wafel en een kaneelkoek. Lekkeuhr!
Daarna begint onze zoektocht naar een warenhuis dat vandaag niet gesloten is. We doorkruisen letterlijk de hele stad, maar staan overal voor gesloten deuren. We zien aan de Vismarkt wel een 7-Eleven, maar daar hebben ze alleen meer voorverpakte knakworsten en geen groentjes of brood.
Als laatste wanhoopsdaad besluiten we het advies van de VVV in te roepen. En jawel hoor, daar kennen ze een winkel die vandaag open is. Om de hoek nogwel. Dezelfde winkel waar we gisteren ons ijsje kochten nogwel. Super!
Omdat het nog vroeg op de middag is en de voorspelde regen nog steeds niet uit de lucht is komen vallen, rijden we nog even langs de “heropgebouwde” stavkirke van Fantoft. En zoals de meeste Noorse kerken heeft ook deze een leuke geschiedenis.
Oorspronkelijk, zo rond 1150, stond de kerk in Fortun (in vogelvlucht iets meer dan 200 kilometer van de huidige plaats). Toen de kerk – zoals de meeste stavkirken in de 19e eeuw – met afbraak bedreigd werd, werd ze in Fantoft heropgebouwd.
Maar daarmee is het verhaal niet gedaan. In 1992 brandde de kerk volledig af. Meteen werd besloten tot de heropbouw. In 1997 was de klus geklaard. Mét alarm en hekwerken rond de kerk.
‘s Avonds valt dan eindelijk de beloofde regen. Veel last hebben we er niet van, want het is toch stilaan tijd om onze pasta op te eten.
